LEFFINGELEUREN 2026

Sinds hun ontstaan in 2016 groeide Squid razendsnel uit van een instrumentaal jazzproject in Brighton tot één van de spannendste artrockbands van het moment.

Met invloeden uit outsider punk, psychedelica, jazz en elektronica roept hun sound geregeld associaties op met bands als Talking Heads, Black Midi en andere eigenzinnige geesten uit het postpunk-universum.

In 2018 stond Squid al eens op ons festival, toen nog rauw en onbekend. Sindsdien ging het snel. Debuut 'Bright Green Field' (2021) knalde de Britse top 5 binnen, opvolger 'O Monolith' (2023) bracht hen de wereld rond.

Met hun nieuwste plaat 'Cowards' verkent het vijftal nog bredere klankwerelden — zwevend tussen kosmische grooves en gitzwarte humor. Squid blijft een band die live alles op scherp zet.

The Moonlandingz zijn ontstaan uit het schurftige, psychedelische brein van Lias Saoudi (Fat White Family) en dat van de synth-alchemisten Adrian Flanagan en Dean Honer (Eccentronic Research Council). Met een handje hulp van Sean Lennon en gasten als Iggy Pop, Nadine Shah en Ewen Bremner smelten ze krautrock, dub, glam en elektronica samen tot een kosmische puinhoop. 

Hun debuut Interplanetary Class Classics (2017) was een fuzzy, conceptuele trip met Yoko Ono en Phil Oakey. Nu, zeven jaar later, landt 'No Rocket Required' als een sinistere en onweerstaanbaar dansbare oproep tot verzet, samenhorigheid en chaos. Saoudi – alias Johnny Rocket – schuurt zijn stem van hese crooner tot dronken saloonfilosoof, terwijl Iggy Pop op "It’s Where I’m From" zachtjes fluistert: "Won’t someone put their arms around me?" 

The Moonlandingz zijn de soundtrack voor een wereld die liever danst dan instort. En wie zijn zij? Een band, een performance, een cult – of gewoon de laatste redding. 

DOODSESKADER blijft grenzen slopen alsof het niets is. Het duo — Tim De Gieter en Sigfried Burroughs — keert terug met ‘The Change Is Me’: een woeste clash van witch house, hiphop, industrial dream pop en stadionrock. Denk gruizige 90’s melodieën, vervormde synths, loodzware bas en vocals die schakelen tussen rap, zang en pure uitbarsting. 

Live hoort DOODSESKADER tot het strafste wat België te bieden heeft, met uitverkochte shows in Ancienne Belgiqueen VIERNULVIER en passages op Roadburn Festival en Hellfest. Intens, compromisloos en altijd op het randje. 

Dit trio uit Barcelona smelt punk, new wave en elektronica tot korte, hyperactieve synthpunk-nummers – alsof een jaren-80-anime-soundtrack in een half vervallen Spaans lunapark opgenomen is. Met gitaren als lasers, hypnotiserende synths en teksten over robots, escapisme en eeuwig leven, klinken ze als Devo op speed maar dan met een Spaans randje. 

Leden Skiper, Anna Bananna en Guixu runnen ook Fast Food Records en spelen in bands als Leonor SS. Hun laatste EP, Canciones Malditas, is overal te streamen – maar hun cassette op Bandcamp is de echte underground-ervaring. 

Niemand weet precies waar Ak’chamel vandaan komt — opgegraven uit de aarde, neergedaald uit de hemel of ontstaan uit pure verbeelding. Wat wel vaststaat: dit Texaanse project creëert een wereld die volledig op zichzelf staat.

Met spookachtige kostuums, rituele performances en een sound die laveert tussen woestijn-psychedelia, lo-fi folk en post-apocalyptisch sjamanisme, voelt een optreden van Ak’chamel meer als een bezwering dan als een concert. Vertrouwd en vervreemdend tegelijk, hallucinerend maar verrassend aards.

Met een indrukwekkende catalogus aan cassettes, vinyl en mysterieuze videowerken bouwde Ak’chamel de voorbije jaren een stevige live­reputatie uit, met passages op festivals aan beide kanten van de Atlantische Oceaan. Wie zich eraan waagt, doet dat best met een open geest — en zonder al te veel houvast.

ngesmeerd met vaseline en gedoopt in branie: een verwrongen kakofonie van crispy synths, slijmerige baslijnen, krankzinnige teksten en gitaren die alle richtingen uitgaan. Live balanceren ze tussen complete chaos en messcherpe precisie — altijd met de heupen los en nat van het zweet.

House Arrest zowel No Wave als Postpunk. House Arrest is evenveel Talking Heads als Fat White Family. House Arrest is moshen onder een discobal.

Achter de knoppen vormde hij het geluid van Zwangere Guy, Dikke, Frenetik en vele anderen, begeleidde hij het Marokkaans-Belgische wonderkind Dina Ayada en werkte hij met artiesten in de VS, van Kaycyy tot Kanye West.

Met OSAYUKI keert hij terug naar zijn eerste liefde: gitaren. Alternatieve rock, shoegaze, punk en hiphop botsen tot een rauw, persoonlijk geluid dat even hard schuurt als raakt.

Het gemaskerde kwartet uit Brussels bouwt sinds 2013 aan hun eigen universum van “prehistoric techno”: tribale, rauwe en hypnotische muziek op zelfgemaakte instrumenten van brein DjP.​ Met harige maskers, lo-fi klanken en volledig organische ritmes sleuren ze hun publiek een trance in. 

​Op Inspirex (2024) scherpen ze hun geluid verder aan: een bezwerende mix van noise, ritme en pure instinct die live uitmondt in een zweterige, onvoorspelbare trip.