LEFFINGELEUREN 2026

Al meer dan vijftien jaar laten Allah-Las zon en psychedelica samenvloeien in hun dromerige surfpop. Ontstaan in de achterkamer van Amoeba Records in Los Angeles, klinkt hun muziek als een warme mix van sixties surf, psychepop en lo-fi melancholie.

Op hun recenste plaat 'Zuma 85' verkent de band nieuwe klankwerelden vol kosmische grooves en artrockinvloeden (Brian Eno, Lou Reed, ...), zonder hun herkenbare West Coast-gevoel te verliezen. Na meer dan 10 jaar op ons verlanglijstje ook eindelijk op onze affiche.

Chalk profileert als een van de belangrijkste revelaties van de Britse indiescene. De band uit Belfast smelt rauwe post-punk met duistere elektronica tot iets dat tegelijk beklemmend en extatisch aanvoelt. Denk: IDLES op een nachtelijke trip met Bicep. 

Ontstaan op de kruising van film en muziek, bouwt Chalk niet alleen aan een sound, maar aan een universum: industriële beats, gelaagde gitaren en een gotische esthetiek die even hard binnenkomt als hun liveshows. Met hun laaiend onthaalde debuutplaat 'Crystalpunk' verfijnen ze een stijl die balanceert tussen club en moshpit. 

Na uitverkochte shows, een zegetocht langs Europese podia en airplay van BBC 6 Music tot KEXP, is Chalk uitgegroeid tot een van de spannendste nieuwe namen van het moment. Live? Alles op scherp: pulserend, intens en zonder compromis.

En mocht het kot nog rechtstaan, dan zal dat na de passage van RONKER met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid niet meer het geval zijn. Kopstoot-rock uit de smerige moerasgrond van de Dendervallei! Debuutplaat ‘Fear is a Funny Thing Now Smile Like a Big Boy’ uit ’24 werd door HUMO geheel toepasselijk ‘een vuistslag die eindelijk wat snelheid in de Belgische rock pompt’ toebedeeld. Na legendarische passages langs onder meer Pukkelpop, Rock Herk, AB Club en Trix sprongen ze in het voorjaar ’25 in de tourvan om het Britse vasteland onveilig te maken. En nu terug de Noordzee over richting Leffinge. Moshpit-materiaal!

Als de beschaving dan toch blijft instorten, doe het dan liefst op een pittige groove. Dat snapt het Gentse collectief Lézard maar al te goed. Hun stijlvolle, geometrische postpunk borrelt van disco, glam en new wave — ergens tussen komedie en tragedie.

Twee jaar geleden sloten nieuwsgierige voorbijgangers Lézard al in hun hart tijdens Busker Street. Intussen groeide de band uit tot een nietsontziende live-sensatie, met passages langs o.a. Eurosonic, Pukkelpop, Best Kept Secret en The Great Escape.

Met invloeden van Devo, LCD Soundsystem, Talking Heads en Telex serveert Lézard artpunk vol disco-vogue tics: catchy, nerveus en onweerstaanbaar. Live gaat vroeg of laat de stropdas los — en escaleert het geheel op de meest vreugdevolle manieren denkbaar.

Ugly is zo’n band die zacht binnenkomt en plots alles overneemt. Ontstaan in Cambridge, nu thuis in Londen, maken ze muziek waarin folk, koorzang, post-rock en de geest van de jaren 60 en 70 elkaar vinden. Hun harmonieën zwerven, hun songs groeien en veranderen voortdurend.

Na shows met Black Country, New Road is één ding duidelijk: Ugly is een heerlijke wildcard. Poëtisch, onvoorspelbaar en perfect om je even helemaal in te verliezen.

DJ St. Paul draait zoals anderen ademen: moeiteloos en zonder grenzen. Al meer dan 25 jaar giet hij in TivoliVredenburgmet zijn legendarische Pop-O-Matic decennia aan popmuziek in één naadloze flow — van obscure parels tot meebrullers, van toen tot nu.

Op festivals als Best Kept Secret, Into The Great Wide Open, Pukkelpop en natuurlijk ook Leffingeleuren is hij de man die alles laat kloppen: even vanzelfsprekend laat hij een veld dansen op New Order als dat hij je zachtjes richting zonsopgang gidst.

Geen genres, geen regels — alleen een feilloos gevoel voor wat werkt. DJ St. Paul is geen dj voor veilige setjes, maar voor nachten die alle kanten op mogen.

Mexican Institute of Sound is het project van Camilo Lara, die al sinds de jaren 2000 het geluid van Latin music hertekent.

Vanuit Mexico City mixt hij cumbia, mariachi en andere Latin roots met hiphop, electronica en globale beats tot een speelse, futuristische sound — een aanpak die hem ook samenwerkingen opleverde met David Byrne, Damon Albarn en Beck.

Van podia als Coachella, Lollapalooza en Vive Latino tot werk voor Pixar's Coco: Mexican Institute of Sound beweegt moeiteloos tussen underground en mainstream — altijd dansbaar, altijd verrassend.

Onverwachte wendingen, eclectische variaties op hardcore en noise rock, maatsoorten recht uit een sudoku: Concrete Vehicles heeft alles in huis om een regelrechte cultband te worden. In amper één jaar tijd wist het zevenkoppige project de volledige undergroundscene van Vancouver in extase te brengen.

Invloeden van Black Midi, Black Country, New Road en de Windmill-scene zijn duidelijk, maar Concrete Vehicles mikt op meer dan een zoveelste postpunkrevival. Dit is eerder een bijna Zappa-achtige deconstructie van hardcore, fusion en gitaarmuziek in het algemeen. Elk nummer barst van drama en scherpte, elke stijlbreuk voelt als een overwinning — en elke liveshow is nu al legendarisch.

Na een prachtig debuutalbum, Maria’s Hunt, keert het duo terug met een indrukwekkende tweede plaat — opnieuw uitgebracht op Drag City (thuisbasis van o.a. Ty Segall).

Hun muziek is een verslavende mix van minimalistische rock-’n-roll, lo-fi garage en laidback psychedelica, die laveert tussen nerveuze ritmes en kleurrijke texturen. Stripped-down maar vol swagger: grooves die wiegen, riffs die zich vastzetten en songs die kronkelen tussen mellow en nerveus. 

Cool Sorcery is de éénmanszaak van de Braziliaanse multi-instrumentalist, zanger, songwriter en producer Marcos Assis. Hij mengt synthpunk, garage rock and bedroom pop tot een knap en uniek geheel. Binnenkort komt er nieuws over hun nieuwste plaat.

Renny Conti maakt indie die zacht binnenkomt en blijft hangen. De in Brooklyn gevestigde singer-songwriter — met roots in de San Francisco Bay Area — balanceert tussen breekbare folk en eigenzinnig experiment, ergens tussen Will Oldham en Neil Young.

Zijn titelloze album uit 2025 verkent liefde, verlies en alles daartussen, met kronkelende gitaren en subtiele spanning die pas langzaam loslaat. Songs die groeien, schuiven en telkens iets nieuws prijsgeven.

​Volgens Paste Magazine en The Line of Best Fit is het duidelijk: Renny Conti is een stem die je niet zomaar passeert.

Golomb is een indierocktrio uit Columbus, Ohio dat psych, powerpop, slowcore en fuzz moeiteloos door elkaar jaagt. Hun songs bewegen tussen dromerige passages en plots opflakkerende gitaren, met duidelijke knipogen naar Guided By Voices, The Velvet Underground, Built to Spill en Sonic Youth.

Op 'The Beat Goes On' klinkt de band ruimer en zelfverzekerder dan ooit: ruw waar het moet, scherp waar het kan, en nooit te netjes afgewerkt.

DUG is het Ierse duo dat met banjo, resonatorgitaar en twee stemmen een complete band overbodig maakt. Conor O’Reilly en Jonny Pickett, gevormd door de tradities van Amerikaanse troubadours en Ierse folk, creëren een meeslepend, levendig geluid – alsof je met één been in een Louisiana-moeras staat en met het andere in een pub in Galway.

Hun debuutalbum Have At It! (2025) bracht hen naar ESNS, waar ze het Noordplein in extase brachten. Met nummers als ‘Jubilee’ en ‘Wheel of Fortune’ combineren ze lichtheid, humor en diepe melancholie.