LEFFINGELEUREN 2026

Met schurende gitaren, meedogenloze ritmes en een gecontroleerde chaos die schommelt tussen woede en extase, creëert dit Brooklyn-kwartet een geluid dat postpunk, noise-rock en rave overstijgt. Live is Model/Actriz een fysieke, intense en onvergetelijke ervaring: alsof Gomez Addams Nine Inch Nails frontte, met een vleugje vaudeville-charme en een podiumpresence die je niet snel vergeet. 

Na jaren van gisten brak de band door met Dogsbody (2023), een dance-punk debuut dat DFA Records twintig jaar geleden alarmbellen zou hebben doen rinkelen. Pirouette (2025) toonde een luisterbaarder, maar even inventief gezicht – “Mariah en Kylie, maar dan met jackhammer-ritmes en noise”, volgens The Guardian. En alsof dat nog niet genoeg is: Miley Cyrus is hun grootste fan en nodigde frontman Cole Haden uit om mee te schrijven aan 'Something Beautiful'. 

Maria Iskariot is een energieke Belgische punkrockband die rauwe muziek combineert met donkere humor en een eigenzinnige, uitdagende energie. Hun nummers gaan vaak over de worstelingen van het opgroeien en het zoeken naar je plek in een verwarrende wereld. Met een focus op hoop in hopeloze situaties en een ode aan buitenbeentjes en zondaars, is hun muziek een mix van intensiteit en ongefilterde emoties.

De band rond frontvrouw Helena Cazaerck brak door als laureaat van Sound Track en winnaar van Humo’s Rock Rally 2024 en bracht hun debuut-EP EN/EN uit bij het Nederlandse label Burning Fik. Hun stijl varieert van luide punk tot experimentele invloeden zoals akoestische gitaren en vioolarrangementen. Nummers als "Bedankt" en "Sam" tonen hun creatieve benadering, waarin rauwe kracht hand in hand gaat met persoonlijke verhalen. 

Ook het buitenland heeft interesse in deze Nederlandstalige band, ondanks de taalbarrière. De fantastische Australische band Tropical Fuck Storm nodigde hen zelfs uit als support voor heel hun Europese tour.

Zeskoppige allegaartje uit Brooklyn die stilstand als persoonlijke belediging beschouwt. Hun songs stuiteren op nerveuze ritmes, scherpe hooks en een constante drang vooruit — gemaakt om lichamen in beweging te krijgen en de pit te doen vol lopen. De teksten zwalpen tussen zelfspot, frustratie en emotionele uitbarstingen, ergens in het straatje van Viagra Boys, Gang of Four, Wire en de ongepolijste geest van Jay Reatard. Denk: de energie van CBGB, gefilterd door het heden, met een scheut Factory-mentaliteit — vuil, direct en zonder omwegen. 

Sinds 2019 staat TVOD bekend om onvoorspelbare shows die even chaotisch als verslavend zijn. Altijd luid en opgejaagd. Altijd op het randje. 

cowboyy wordt vaak in hetzelfde vakje gestopt als black midi — en ze weten dat zelf maar al te goed. Met een flinke knipoog roepen ze het zelfs luidop: “I know I’m not a fucking black midi ripoff.” Toch delen ze diezelfde liefde voor complexe ritmes, technische spitsvondigheid en muziek die constant lijkt te ontsporen zonder ooit echt uit de bocht te vliegen. 

Technisch scherp, speels, brutaal en vol zelfspot slingeren ze gitaren, drums en absurde teksten alle kanten op. Denk: dansbare chaos, slimme humor en songs die constant van richting veranderen. Niet braaf, niet voorspelbaar, wél extreem plezant. 

Shallowater klinkt als dat wazige moment tussen slapen en wakker zijn — zwaar, traag en zinderend onderhuids. Het trio uit West-Texas — Blake Skipper, Tristan Kelly en Ryan Faulkenberry — graaft diep in slowcore, post-hardcore en Americana en noemt het zelf “raw West Texas dirtgaze”. Terecht: stof, distortion en melancholie die blijft hangen als hitte boven asfalt. Zelfs Ethel Cain is fan.

Met hun tweede plaat God’s Gonna Give You a Million Dollars (2025), geproducet door Alex Farrar, schuift Shallowater nog verder richting een eigen universum: trage countrylijnen die verdrinken in ruis, breekbare passages die plots openscheuren. De plaat kreeg liefde van Stereogum tot Brooklyn Vegan en bevestigt hun status als één van de meest intrigerende nieuwe stemmen in het alternatieve landschap.

Lothario begon als het soloproject van Annaliese Redlich uit Melbourne, waar ze in haar woonkamer met alleen haar kat als getuige lo-fi punkhymnes opnam over nachtelijk hedonisme, seks, conflict en rebellie. Haar songs zijn liefdesbrieven aan verliezers, vol intensiteit en een uitnodiging om alles van je af te schudden. 

Na een reeks uitverkochte 7”-singles en het veelgeprezen debuutalbum Hogtied (2024) is Lothario nu een full-band met een live-reputatie die even indrukwekkend is als haar platen. Met tours door Europa en de VS, een nieuwe single (The Animal) en een nieuw album op komst in 2026, is de Lothario trein niet meer te stoppen

Ghostwoman is het trans-Atlantische verbond tussen de Canadese songwriter Evan Uschenko en de Belgische drummer Ille van Dessel. Hun muziek laveert tussen psychrock, garagerock, grunge en stoner, gedreven door hypnotische riffs, rammelende grooves en een onmiskenbare doe-het-zelfmentaliteit. 

Denk aan The Black Angels, King Hannah of een meer psychedelische Bodega, maar vooral aan een band die zijn eigen roes creëert. Donker, urgent en verslavend.

Tussen schoonheid en totale ontregeling ligt het speelterrein van Man/Woman/Chainsaw. Het Londense zestal uit de Windmill-scene bouwt songs op uit viool, gitaren, synths en meerstemmige zang, om ze vervolgens met zichtbaar plezier weer aan flarden te scheuren.

Sinds hun debuut-EP Eazy Peazy, opgenomen met Daniel Fox (Gilla Band), groeiden ze uit tot een van de meest opwindende nieuwe namen uit de Britse artrock. Denk Black Country, New Road, black midi en vroege postpunk, maar dan jonger, losgeslagener en heerlijk onvoorspelbaar.

PREWN kruipt langzaam onder je huid en blijft daar zitten. Het project rond Izzy Hagerup begon als slaapkamerfolk, maar groeide uit tot een volwaardige band die indiefolk, grunge en spookachtige alt-rock in elkaar laat overlopen. Breekbaar en ruw tegelijk, met een stem die ergens zweeft tussen fluistering en uitbarsting — met een randje Patti Smith.

Milkweed dwaalt door de schaduwkanten van de Britse folk. Het mysterieuze Britse duo graaft vergeten legendes, heidense verhalen en half-herinnerde mythes op om ze te hertekenen met lo-fi elektronica, krakende tapes, spookachtige banjo's en subtiele hiphopbeats. Op hun veelgeprezen album Remscéla vervagen de grenzen tussen trad folk, folk horror en experimentele sound collage. 

Live is Milkweed geen nostalgische folkact, maar een bezwerende trip door verleden en toekomst. Oude verteltradities krijgen er een nieuwe gedaante: vreemd, speels en licht ontregelend.

SEX MASK komt uit Melbourne en maakt postpunk voor mensen die graag dansen op hun existentiële crisis. Het trio mengt de hoekigheid van no wave, de urgentie van dancepunk en de duistere flair van goth en industrial tot iets dat even onweerstaanbaar als moeilijk te definiëren is. 

Ratboys is al vijftien jaar een van de best bewaarde geheimen van de Amerikaanse indierock. Vanuit Chicago bouwt de band rond Julia Steiner aan songs waarin twang, gitaarmelodieën en emotionele eerlijkheid elkaar moeiteloos vinden.
 

Denk aan de warmte van Waxahatchee, de openheid van Big Thief en de guitige melodieën van 90's gitaarpop, zonder ooit als een optelsom te klinken. Op het recente Singin’ to an Empty Chair vloeien americana, powerpop en emo-folk naadloos in elkaar over. Melancholisch, troostrijk en geschreven met het hart nadrukkelijk op de juiste plek.

Van de universiteitsbanken van Bristol naar de donkerste uithoeken van de dansvloer. My First Time koppelt postpunk, elektronica en schaamteloos grote pophooks aan de scherpe observaties van The Streets en de brutale energie van een generatie die online is opgegroeid.

Denk LCD Soundsystem met meer gitaren, The Dare met meer gevoel voor humor en Blur die zich in het nachtleven heeft verloren. Slim, vuil en gemaakt om live complete chaos te veroorzaken.