Afkomstig uit de krochten van Los Kempos werd het Belgische drietal Itches in 2020 wakker geschud uit een cryogene winterslaap, waarna het zich sindsdien langzaam maar vastberaden een weg naar de podia baant.

Hun geluid is doordrenkt met de smaak van goedkoop blikbier en klinkt als een stevig gemixte cocktail van garagerock-’n-roll, sixties freakbeat, proto-punk, krautrock en zwaar psychedelisch gitaargewriemel. Rauw, vuil en lichtjes ontspoord — precies in het rijtje van Black Lips, Night Beats of zelfs Ty Segall

Vier beste maten die samen songs schrijven alsof het leven één lange zomeravond is. Wat begon als wat gerammel in een tienerkamer groeide uit tot een band met een onweerstaanbare mix van indie, alternatieve rock en surf — zonnig, ruw aan de randjes en gemaakt om luid mee te zingen.

Hun debuut The Only Place I Know (2024) barst van de grote refreinen en feelgood-vibes, maar onder de oppervlakte sluimert ook die herkenbare weemoed over jong zijn en hoe snel alles voorbijgaat.

Live is Surf Trash op hun best: zweterige zalen, grote refreinen en een collectieve ontlading die meer aanvoelt als een groepsknuffel dan als een concert.